Hikâye, iki tacın farklı uçlardan yürüdüğü tek bir çizgidir. Işık ile Karanlık farklı insanlarla karşılaşır, farklı topraklarda savaşır; ama aynı şeyleri aynı sırayla öğrenir. Burada hiçbir ödül sıralanmaz: oyun sürprizlerini saklar.
Hikâyeden önce
Najd'ı tek bir Pınar besliyordu, tek bir Sultan yönetiyordu ve altta Yanan Olan uyuyordu. O uyandığı gece pınar ikiye ayrıldı: tatlı su doğuya, ateş batıya aktı; orta kısım kuruyup çöle döndü, soğuk ise dünyanın sessiz uçlarına kaçıp orada kaldı. Sultan'ın gözyaşı çukura düştü ve Mühür oldu. Uzun anlatım için Yarılma ve İki Taç sayfalarını oku.
Bölüm I — Hediye
Sınıfından bir usta, sahip olduğu en kötü silahı eline tutuşturur ve denemeni söyler. Sonra kampının muhafızlarıyla tanışırsın. Güneş Şehri'nde kapı muhafızı “Kalk, Güneş Kılıcı” der; Ay Şehri'nde “Kalk, Ay Kılıcı”. Gözyaşı dün gece yine titredi ve bütün kamp bunu hissetti. Oyunun ilk gerçeğini öğrenirsin: Mühür zayıflıyor.
Bölüm II — Nöbet Karakolları (1–6. seviyeler)
İki kapıdan dört yol çıkar. Bu yolların üzerinde kendi tarafına ait yirmi dört yer durur: meyve bahçeleri, su çarkları, kül tarlaları ve lav şelaleleri; her birinin kendi bekçisi ve kendi derdi vardır. Her kuzey yolunun üçüncü durağında bir Ana Ağaç büyür ve ona yardım eden mavi bir kolye alır. Başlangıç yollarının orta yolla kesiştiği geçit yolunda Güneş Şehri'nin kaptanı ya da Ay Şehri'nin antlaşma atlısı seni kan kaybeden nöbet karakollarına gönderir — ve Çentikli Taç tarikatı ilk kez kendini gösterir. “Onları tut, Güneş Şehri ayakta kalır,” der biri; “Çelikle onar,” der öbürü. Yollar karın içine doğru uzanıp gider. Tarikatın var olduğunu, tarafsız toprakların korumasız kaldığını ve her yolun beyazda bittiğini öğrenirsin.
Bölüm III — Orta Yol (5–20. seviyeler)
Nehrin ya da lavın ötesinde toprak hiçbir sancak taşımaz: “Burada geçerli tek renkler sikke ve cesaret.” Tarafsız köyler iki tacı da işe alır. Onuncu seviyede her liman, kendi tarafının bir adasına gemi açar ve yolculuk sana ait bir deveyle biter. Ardından palmiyeler ya da kuleler, tuz düzlükleri ya da kuru dağlar, kar çizgisinin terasları ve iki tacın izcilerinin şimdiden yan yana çalıştığı sınır halkası gelir. Bölüm, Ateşkes'te bir yerle kapanır.
Bölüm IV — Sultan'ın Ateşkesi (20–26. seviyeler)
Kahf'ın çevresinde Gözyaşı'nın ışığı toprağı sakin tutar. “Otur. İç. Ateşkes'in iki kuralı var. Totemlerin içinde kan yok. Dışında her şey seninkini istiyor.” Abu Finjan iki tacın adamlarına da aynı ateşin başında çay doldurur. Burada Gözyaşı'nın titrediği geceleri kaydeden kuyu bekçileriyle, Bani Sahm kampıyla ve Sükunet Pınarı'nın yıldız okuyucusuyla tanışırsın — ve tarikatın ne yaptığını öğrenirsin: Gözyaşı'nın kendisinden kıymıklar yontup bunları soğuk yanan safir diye satıyorlar. Satılan her parça, kafeste bir çatlaktır. Mühür Bekçisi sonunda kapıyı sana açar: “Kapı adımını artık tanıyor. İn.”
Bölüm V — Derinin Muhafızları (20–30. seviyeler)
“Bir tahtı boşalttın ve derin nefes verdi. Tenindeki o ince toz mu? Kül.” Kahf'ın altında her iniş yenidir ve bir tahtta biter. Üç Muhafız bu tahtta “nöbet vardiyaları gibi” sırayla oturur: eli hâlâ yanan bir alev bekçisi, derinin boşaltıp taç giydirdiği bir kâhya-kral ve ağ salonlarının anası. Hikâye seni dört kez aşağı gönderir; inişlerin arasında Ateşkes'in kendi işleri vardır. Sonuncusu, Abu Finjan'ın masasındaki fincanları şıngırdatan iniştir. Bittiğinde: “Derin taç boş yatıyor. Bu kez onu giymek için yukarı tırmanan hiçbir şey yok.”
Epiloglar
Bir taht boşaldığında aşağıdaki yollar biçimini yitirir ve hiçbiri ikinci kez aynı olmayan yarıklara açılır: Kahf'ın yeniden kurulmuş derinlikleri. Otuzuncu seviyede ise oyun sana açıkça söyler: “Najd'ın her yolu seni tanıyor. Çöl bildiği her şeyi sana öğretti. Şimdi o senden öğrenecek.”
