Bahçe Çağı
Üç yüz yıl önce Najd — eski haritalar bütün havzaya Sahra Al-Jawf, yani Oyuk Çöl der — Tek Pınar'ın beslediği bir bahçeydi. Tek krallık, tek Sultan; sıra sıra meyve bahçeleri, falaj kanalları, turkuaz çinili köşkler, ağaç köklerinin arasına dikilmiş oyma sınır taşları ve onları koruyan kil muhafızlar vardı. İlk bahçıvanlar pınarın kıyısına tek bir çekirdekten iki sidr ağacı dikti. Bunların kalıntıları, kil yürüyenleri ve iki ağaç — Ana Ağaçlar — hâlâ başlangıç yolları boyunca duruyor.
O uyandığı gece
Bahçenin altında, kumullardan daha yaşlı, dumansız ateşten bir varlık olan Yanan Olan Al-Marid uyuyordu. Uyandı ve dünyayı tam ortasından çatlattı. Batıda meyve bahçeleri yanıp bazalta döndü ve yaralardan hâlâ lav akıyor. Doğuda yağmur kaçtı, ovaları sular altında bıraktı ve büyük nehri ikiye böldü. Arada kalan kalp ise kavrularak bugünkü çöle dönüştü. Soğuk, dünyanın sessiz uçlarına, kuzeye ve güneye kaçtı ve orada kaldı: Beyazlar.
Sultan'ın gözyaşı
Son Sultan ve iki şampiyonu Yanan Olan'ı dünyanın kalbindeki kara masifin, Kahf Al-Arwah'ın altına sürdü. Sultan çukuru mühürlerken öldü; son gözyaşı çukurun ağzına düşüp safire dönüştü: Gözyaşı, yani Mühür. Tam o anda Tek Pınar da ikiye ayrıldı — hakawatilerin halk belleğindeki hikâye doğrudur: bir yarısı tatlı su olarak doğuya, bir yarısı ateş olarak batıya aktı. Gözyaşı'nın ışığı soğuk ve incedir. Bir toprak ondan ne kadar uzaksa o kadar güvenlidir; ne kadar yakınsa yaratıkları o kadar acımasızdır.
Yarılma'nın ölülerinin hepsi huzur içinde yatmaz. İskeletler, kül yürüyenler ve toz hayaletleri yaranın yakınında ve eski meyve bahçesi mezarlıklarında dirilir; merkeze ne kadar yakınlarsa o kadar güçlüdürler.
