Eski Sultan'ın iki şampiyonu, kırık tacının birer yarısını alıp götürdü ve başka hiçbir konuda anlaşamadı.
Parlak Sheikh Noor Al-Din doğu yarısını nehir diyarlarına götürdü ve Güneş Şehri'ni suyun ardında yükseltti. İnancı şuydu: berrak su bütün olanı korur. Batı'nın Gölge Sultanı Malik Al-Layl batı yarısını yanık topraklara götürdü ve Ay Şehri'ni lavın ardında yükseltti. İnancı şuydu: ateşe ateşle karşılık verilir. Halk ona Malik der, asla Sultan demez: yaşayan hiçbir hükümdar bu unvanı taşımaz.
Yanan Olan kıpırdadığında Güneş ile Ay tek bir gökyüzünü paylaşmak zorundadır.
İki lider de bunu yüksek sesle okumaz. Gözyaşı ışığını kırık taçtan alır; Güneş ile Ay birbirinden ne kadar uzaklaşırsa o kadar sönük yanar. Her taç, Mühür'ün zayıflamasından ötekini sorumlu tutar; devriyeleri orta çölde karşılaşıp çatışır. Dünyanın adını aldığı savaş budur — ve Mühür'ü öldüren de bu çatışmalardır. Bir taca yemin eden kahraman bu yolu adım adım öğrenir. Yalnızca Mühür Bekçisi, eski Sultan'ın soyunun son ferdi, hiçbirine yemin etmemiştir.
Yemin işareti
Her yarım taç, Tek Pınar'ın kendi yarısına ayarlıdır. Bir taca yemin eden kahraman, kahraman yaratılırken seçilen işaretini taşır: taşıdığı yarım pınar dosttur, öteki yarı düşman. Nehirlerin ardındaki bütün kural budur — lav suya yeminlileri yutar, saf nehir antlaşmaya bağlıları boğar. Köprüler ve geçit yolları tarafsız topraktır.
