Tig-isang kalahati ng basag na korona ng lumang Sultan ang dinala ng dalawa niyang kampeon, at wala na silang napagkasunduan pa.
Dinala ni Sheikh Noor Al-Din, ang Maningning, ang silangang kalahati sa mga lupain ng ilog at itinayo ang Lungsod-Araw sa likod ng tubig. Ang kredo niya: iniingatan ng malinaw na tubig ang buo. Dinala ni Malik Al-Layl, ang Anino-Sultan ng Kanluran, ang kanlurang kalahati sa mga lupaing nag-aapoy at itinayo ang Lungsod-Buwan sa likod ng lava. Ang kredo niya: apoy ang sagot sa apoy. Malik ang tawag sa kaniya ng mga tao, hindi Sultan: walang buhay na pinunong may hawak ng titulong iyon.
Kapag gumalaw ang Nagniningas, dapat magbahagi ng iisang langit ang Araw at Buwan.
Walang isa man sa kanila ang bumabasa nito nang malakas. Kinukuha ng Luha ang liwanag nito sa basag na korona, at habang lumalayo ang Araw at Buwan sa isa’t isa, lalong humihina ang sindi nito. Sinisisi ng bawat korona ang isa sa paghina ng Selyo; nagtatagpo at nagbabanggaan ang mga patrol nila sa gitnang disyerto. Iyon ang digmaang pinanggalingan ng pangalan ng mundo — at ang mga banggaan mismo ang pumapatay sa Selyo. Natututunan ito ng hero na nanunumpa sa isang korona, daan-daan. Tanging ang Tagapag-alaga ng Selyo, ang huli sa lahi ng lumang Sultan, ang hindi nanumpa sa alinman.
Ang marka ng panata
Nakatono ang bawat kalahating korona sa kalahati nito ng Iisang Bukal. Ang hero na nanunumpa sa isang korona ay may suot na marka nito, pinipili kapag ginagawa ang hero: kaibigan ang kalahating bukal na dala niya, kaaway ang kabila. Iyan ang buong batas sa likod ng mga ilog — nilalamon ng lava ang nanumpa sa tubig at nilulunod ng dalisay na ilog ang nakatali sa tipan. Neutral na lupa ang mga tulay at daanan.
