Isang safiro ang Luha, at malamig at manipis ang liwanag nito. Habang mas malapit ang isang lupain sa Kahf Al-Arwah, mas nararamdaman nito ang panaginip ng Nagniningas — nagiging hinipo ng jinn ang mga hayop, mas malaki, mas malupit, mas mataas ang level. Iyon ang dahilan kung bakit tumataas ang hirap papunta sa gitna mula sa PAREHONG kabisera, sa halip na palabas mula sa iisang sulok.
Sa paligid ng Kahf, sapat lang ang lakas ng liwanag para panatilihin ang isang singsing ng katahimikan: ang Tigil-Laban ng Sultan. Lampas dito, ang singsing ng peklat — ang Peklat ng Hangganan at ang Nawalang Palasyo — ay dinudumog ng pinakamalalakas na nilalang. Itinatala ng mga bantay-balon ng Tigil-Laban ang mga gabing kumikislap ang Luha: siyam ngayong buwan, samantalang siyam lang ang naitala ng lolo ng isang tao sa buong buhay niya.
