Sa paligid ng Kahf, itinutulak ng liwanag ng Luha ang init ng jinn sa isang masikip na bilog at pinananatiling tahimik ang lupa. “Sa loob ng mga totem, walang dugo. Sa labas, lahat ay gusto ang dugo mo.” Walang koronang naglalakas-loob na magpadanak ng dugo sa lupa ng Tigil-Laban; parehong ginagastos ang barya ng Araw at ng Buwan. Ito ang puso ng mundo, hindi ang panimulang zone nito.
Ang mga sentro
- Ang Tarangkahan ng Selyo
- Sa hilaga ng bunganga. Si Bantay Suhaib, ang Tagapag-alaga ng Selyo, huling dugo ng lahi ng lumang Sultan, na hindi nanumpa sa alinmang korona. Siya lang ang nagbubukas ng tarangkahan.
- Qaryat Al-Bir
- Ang Nayon ng Balon, sa silangan. Iniingatan ni Pinuno Duhaim ang talaan ng mga gabing kumikislap; may pinagmumultuhang sampayan si Umm Kulthum.
- Kampo ng Bani Sahm
- Timog-kanluran. Si Sheikha Moza bint Sahm (“Kinakalawang ang mga korona. Tumatagal ang mga kamelyo.”), ang tatlong bato ng manghuhula ng apoy, mga lawin, kape at karapatan ng bisita.
- Ang Bukal ng Katahimikan
- Ang oasis sa kanluran. Tuwing bagong buwan, pinapakain ni Khadra ang Bantay-Tambo ng keyk na datiles at pulot ng tambo ang mga totem na pangbabala; binabasa ni Musfir ang bituing bumagsak patungo sa kuweba.
- Ang Sangandaan
- Timog. Hindi kailanman namamatay ang apoy ni Abu Finjan. Nagsasalin siya para sa dalawang korona sa iisang apoy, at nasa bariles ang mga sandata.
- Mesa ni Ermitanyo Salim
- Hilaga. Natatandaan niya ang sinabi ng Sultan bago ang Tigil-Laban, at ang huling taludtod ng awit ng apoy.
Ang nangyayari rito
Tsaa sa ilalim ng apoy, ang talaan ng mga gabing kumikislap, safirong malamig ang apoy, ang paghuhukay ng kulto at ang mga pirasong napunta sa maling kamay, ang muling pagbubukas ng lumang Caravanserai. Pagkatapos, bubuksan ng Tagapag-alaga ang tarangkahan, at magsisimula ang mga pagbaba. Ang sariling bantay ng Kahf ay ang mga anino nito: ashwalker, sandshade, multo ng alikabok, mga manghuhukay ng kulto at ang Tagaputol ng Kulto, ang amo nilang manghuhukay.
